Hafnarfjarðarkirkja

Hafnarfjarðarkirkja er eitt helsta kennileiti Hafnarfjarðar og hefur gegnt mikilvægu hlutverki í trúar- og menningarlífi bæjarins í meira en eina öld. Kirkjan var vígð 20. desember 1914 og markaði tímamót í sögu bæjarins sem þá var í örum vexti.

Áður en Hafnarfjörður eignaðist eigin kirkju sóttu Hafnfirðingar kirkju að Görðum á Álftanesi. Þegar bærinn hlaut kaupstaðarréttindi árið 1908 komst aukinn kraftur í kirkjubyggingarmálið, þótt hugmyndin um kirkju í Firðinum hefði verið rædd mun fyrr, meðal annars um miðja 19. öld. Þörfin fyrir eigið guðshús endurspeglaði vaxandi sjálfsmynd og samfélagsvitund Hafnarfjarðar.

Arkitektinn Rögnvaldur Ólafsson var fenginn til að teikna kirkjuna og skilaði hann tillögu sinni í febrúar 1909. Samkvæmt teikningunum var kirkjan reist úr steinsteypu og hönnuð til að taka um 500 manns í sæti, sem jafngilti um það bil þriðjungi íbúa kaupstaðarins á þeim tíma. Kirkjunni var valinn staður við Strandgötu, á landi sem var undir umsjón bæjarfógeta.

Framkvæmdir við kirkjugrunninn hófust haustið 1913 og lauk smíðinni á aðventu árið 1914. Yfirsmiður verksins var Guðni Þorláksson, sem lést úr lungnabólgu um svipað leyti og kirkjan var fullgerð. Atburðurinn setti djúp spor í sögu kirkjunnar, en lík hans var borið inn í hana á Þorláksmessu, skömmu áður en hún var vígð.

Kirkjuna vígði Þórhallur Bjarnason biskup 20. desember 1914. Í dag stendur Hafnarfjarðarkirkja sem tákn um sögu, trú og samfélagsþróun Hafnarfjarðar og er órjúfanlegur hluti af bæjarmyndinni og menningararfi staðarins.