Ingólfur Arnarson
Ingólfur Arnarson er jafnan talinn fyrsti varanlegi
landnámsmaður Íslands og einn merkasti einstaklingur
í upphafi íslenskrar þjóðarsögu.
Samkvæmt fornum heimildum nam hann land á Íslandi
um árið 874, á þeim stað sem síðar varð
Reykjavík.
Ingólfur var norskur höfðingi sem flúði átök og valdabaráttu
í heimalandi sínu í kjölfar valdatöku
Haraldar hárfagra.
Líkt og margir aðrir landnemar leitaði hann frelsis,
sjálfstæðis og nýrra tækifæra á óbyggðu landi í vestri.
Ein frægasta frásögnin tengist öndvegissúlum Ingólfs.
Hann kastaði þeim fyrir borð þegar hann sigldi að landi
og hét því að setjast að þar sem þær rækju á land.
Þær fundust síðar í vík sem hann nefndi Reykjavík,
vegna gufustróka frá heitum laugum á svæðinu.
Landnám Ingólfs markaði upphaf varanlegrar byggðar á Íslandi
og varð fyrirmynd annarra landnema sem fylgdu í kjölfarið.
Á næstu áratugum byggðist landið hratt og mótaðist það samfélag
sem síðar varð undirstaða íslenskrar menningar,
tungu og sjálfsmyndar.
Í dag er Ingólfur Arnarson talinn tákn
upphafs íslenskrar þjóðar.
Minning hans lifir meðal annars í
Ingólfstorgi
í Reykjavík og í fjölda sagna, kennslu og þjóðararfs.