Haraldur hárfagri var norskur konungur sem samkvæmt miðaldaheimildum sameinaði stóran hluta Noregs undir sinni stjórn á 9. og 10. öld.
Hann tengist sögu Íslands sterklega vegna þess að margar íslenskar miðaldaheimildir lýsa því að fólk hafi flutt frá Noregi til Íslands á tímum hans, meðal annars vegna valdabreytinga og aukinnar miðstýringar.
Frásagnir af Haraldi eru varðveittar í konungasögum og öðrum miðaldaheimildum, en mikilvægt er að hafa í huga að margt í ævisögu hans byggir á heimildum sem voru skráðar löngu eftir hans eigin tíma.
Í íslenskri sagnaritun varð Haraldur táknrænn bakgrunnur að landnámsöldinni og kemur oft fyrir þegar fjallað er um uppruna fyrstu norrænu landnámsmannanna.
Þótt Haraldur hafi ekki verið Íslendingur er hann því mikilvæg persóna í sögu landnáms Íslands og í þeirri frásögn sem Íslendingasögur og konungasögur draga upp af upphafi byggðar í landinu.