Gunnar Hámundarson á Hlíðarenda er ein þekktasta persóna Njáls sögu. Í sögunni er honum lýst sem miklum íþrótta- og bardagamanni, höfðinglegum í framkomu og vinsælum meðal samferðamanna sinna.
Gunnar bjó að Hlíðarenda í Fljótshlíð og var náinn vinur Njáls Þorgeirssonar á Bergþórshvoli. Vinátta þeirra er einn mikilvægasti þráður Njáls sögu.
Gunnar lenti í röð deilna sem leiddu að lokum til þess að hann var dæmdur til útlegðar. Samkvæmt sögunni lagði hann af stað en sneri við þegar hestur hans hrasaði og hann leit yfir heimahagana.
Þá á hann að hafa sagt hin frægu orð: „Fögur er hlíðin svo að mér hefur hún aldrei jafnfögur sýnst.“ Hann ákvað að yfirgefa ekki landið þrátt fyrir útlegðardóminn.
Óvinir Gunnars sóttu síðar að honum á Hlíðarenda þar sem hann féll eftir harða vörn. Frásögnin af síðustu orrustu hans er meðal þekktustu atriða Íslendingasagnanna.